O Parador de Olite-Erriberri volve abrir as súas portas tras meses pechado e faio reivindicando aquilo que sempre o converteu nun lugar único: a sensación de durmir dentro dun auténtico palacio medieval. Pero esta vez hai algo diferente. A reapertura non busca recrear un pasado de postal, senón reinterpretalo cunha mirada contemporánea, artística e moito máis sensorial.
Situado na ala máis antiga do Palacio dos Reis de Navarra, en pleno corazón dun dos conxuntos gótico-civís máis impresionantes de Europa, o Parador conserva intacta toda a fantasía de castelo, con torres, ameas, galerías, vidreiras, tapices e artesoados que converten cada estancia nunha viaxe a outra época.
Agora, tras a renovación, o histórico edificio incorpora unha nova narrativa interior onde a pedra, o ladrillo e as pasaxes medievais dialogan cunha decoración elegante e contemporánea inspirada nas paisaxes e nos viños de Olite. Tons burdeos, mel, arxilas e dourados apagados percorren cuartos e zonas comúns, creando unha atmosfera cálida, sofisticada e profundamente ligada ao territorio.
Un dos grandes cambios chega da man da proposta artística. As obras de Ronsel de Castro, Nacho Martín Silva e Manuel Vilariño recuperan simbolicamente a fascinación polos animais exóticos que unha vez formaron parte da corte navarra, achegando ademais unha lectura contemporánea sobre a relación entre o ser humano, a natureza e o artificio.
Os cuartos tamén participan desa nova interpretación do palacio. Lonxe de caer nunha ambientación excesivamente temática, o novo Parador aposta por unha elegancia serena onde conviven materiais nobres, mobiliario contemporáneo e tinguiduras discretas do pasado medieval do edificio. A experiencia segue tendo algo de fantasía: espertar entre muros centenarios, atravesar corredores abovedados ou contemplar as torres desde as fiestras, agora cunha sensación moito máis cálida, sofisticada e luminosa.
Porque, se algo consegue esta reapertura, é precisamente iso: actualizar o relato do Parador sen borrar a súa alma histórica. Aquí non hai unha reconstrución artificial do medievo, senón unha convivencia natural entre memoria e presente. A monumentalidade do edificio déixase respirar. A pedra, os arcos e as texturas orixinais adquiren protagonismo, mentres a iluminación, os tecidos e a nova paleta cromática suavizan o conxunto e o converten nun refuxio especialmente acolledor.
Tamén a gastronomía segue sendo parte esencial da experiencia. O restaurante mantén o protagonismo da cociña rexional navarra, unha das grandes razóns para viaxar ata esta zona do norte de España. A horta navarra marca o ritmo da carta con produtos emblemáticos como espárragos, alcachofas, pochas ou pementos, xunto con clásicos como a txistorra, o bacallau ou os guisos tradicionais. Todo iso servido nunha contorna que mantén intacta esa atmosfera palaciana que fai do Parador de Olite-Erriberri algo máis ca un hotel.
E despois está Olite, ou Erriberri en éuscaro. Unha localidade que parece construída para perderse sen rumbo entre rúas de pedra, galerías medievais e igrexas góticas. O Palacio Real continúa sendo o gran símbolo da cidade, pero ao seu redor aparecen pequenas prazas, fachadas brasonadas e recunchos silenciosos que converten calquera paseo nunha escena case cinematográfica.
Desde aquí, ademais, pódese explorar unha das zonas máis sorprendentes de Navarra. Moi preto esperan lugares como Ujué, Artajona ou San Martín de Unx, pobos que conservan intacta a súa esencia medieval. Tamén quedan á man os viñedos que rodean Olite, clave na identidade da zona, e espazos naturais tan espectaculares como a Lagoa de Pitillas ou as Bardenas Reales, onde a paisaxe cambia radicalmente e Navarra mostra a súa cara máis árida e case lunar.
Máis lonxe, pero perfectas para unha escapada de varios días, aparecen outras iconas navarras como Pamplona, a Selva de Irati ou o Parque Natural de Urbasa e Andía.
A reapertura do Parador de Olite-Erriberri non só devolve a vida a un dos aloxamentos históricos máis especiais de Navarra. Tamén recupera esa sensación difícil de atopar hoxe en día: a de durmir nun lugar con séculos de historia sen renunciar a unha mirada contemporánea. Un castelo medieval que volve abrir as súas portas para demostrar que a fantasía aínda pode sentirse real.
