Olite-Erriberriko Paradoreak ateak ireki ditu berriro, hilabeteak itxita eman ondoren, betidanik leku paregabe bihurtu duen hori aldarrikatuz: benetako Erdi Aroko jauregi baten barruan lo egitearen sentsazioa. Baina oraingoan zerbait desberdina dago. Berriro irekitzearen helburua ez da postaleko iragan bat birsortzea, baizik eta begirada garaikide, artistiko eta askoz sentsorialago batekin berrinterpretatzea.
Nafarroako Erregeen Jauregiko hegalik zaharrenean kokatzen da, Europako multzo gotiko-zibil harrigarrienetako baten bihotzean. Paradoreak bere horretan gordetzen du gazteluaren fantasia guztia, dorreak, almenak, galeriak, beirateak, tapizak eta kasetoidurak, egonaldi bakoitza beste garai baterako bidaia bihurtuz.
Orain, eraberritu ondoren, eraikin historikoak barne-narratiba berri bat du, non harria, adreilua eta Erdi Aroko pasarteak Erriberriko paisaietan eta ardoetan inspiratutako dekorazio dotore eta garaikidearekin solastatzen diren. Eremu komunetan kolore gorri-moreak, eztiak, okreak eta urre-koloreko tonu itzaliak daude, giro beroa, sofistikatua eta lurraldeari sakonki lotua sortuz.
Aldaketa handienetako bat proposamen artistikoaren eskutik dator. Estela de Castro, Nacho Martín Silva eta Manuel Vilariñoren obrek sinbolikoki berreskuratzen dute behin Nafarroako gorteko kide izan ziren animalia exotikoekiko lilura, eta, gainera, gizakiaren, naturaren eta artifizioaren arteko harremanari buruzko irakurketa garaikidea eskaintzen dute.
Logelek jauregiaren interpretazio berri horren barruan sartzen dira. Girotze tematikoegian erori beharrean, Paradore berriak dotorezia barearen aldeko apustua egin du, material nobleak, altzari garaikideak eta Erdi Aroko eraikinaren iraganerako keinu diskretuak uztartuz. Esperientziak fantasia pixka bat izaten jarraitzen du. Ehun urteko hormen artean esnatzea, gangadun korridoreak zeharkatzea edo leihoetatik dorreak ikustea, askoz ere sentsazio bero, sofistikatu eta argitsuagoarekin.
Izan ere, Paradorea berriro irekitzeak zerbait lortu badu, horixe da, Paradorearen kontakizuna eguneratzea, haren arima historikoa ezabatu gabe. Hemen ez dago Erdi Aroko berreraikuntza artifizialik, memoriaren eta orainaren arteko elkarbizitza naturala baizik. Eraikinaren monumentaltasunak arnasa hartzen uzten du. Harriak, arkuek eta jatorrizko egiturek protagonismoa hartzen dute, argiztapenak, ehunek eta paleta kromatiko berriak multzoa leundu eta babesleku bereziki abegikor bihurtzen duten bitartean.
Gastronomia ere esperientziaren funtsezko zati izaten jarraitzen du. Jatetxean Nafarroako sukaldaritza da protagonista, Espainiako iparraldeko eremu honetara bidaiatzeko arrazoi nagusietako bat. Nafarroako baratzeak markatzen du kartaren erritmoa produktu enblematikoekin, hala nola zainzuriak, orburuak, potxak edo piperrak, txistorra, bakailaoa edo gisatu tradizionalak. Hori guztia Olite-Erriberriko Paradorea hotel bat baino zerbait gehiago bihurtzen duen jauregi-giroa paregabean zerbitzatua.
Eta ondoren Erriberri, Harrizko kalexken, Erdi Aroko galerien eta eliza gotikoen artean noraezean ibiltzeko diseinatua dirudi. Errege Jauregiak hiriaren sinbolo nagusia izaten jarraitzen du, baina inguruan plaza txikiak, fatxada armarridunak eta txoko isilak daude, edozein paseo eszena ia zinematografiko bihurtzen dutenak.
Hemendik, gainera, Nafarroako gunerik harrigarrienetako bat esploratu daiteke. Oso gertu, Uxue, Artaxoa edo San Martin Unx bezalako tokiak daude zain, Erdi Aroko esentzia bere horretan mantentzen duten herriak. Eskura geratzen dira, halaber, Erriberri inguratzen duten mahastiak, zonaldearen identitatean giltzarri direnak, eta Pitillasko aintzira edo Errege Bardea bezalako natura-gune ikusgarriak, non paisaia erabat aldatzen den. Nafarroaren aurpegirik lehorrena, ia ilargia dirudi.
Urrunago, baina hainbat egunetako ihesaldi baterako aproposak, beste ikono nafar batzuk daude, hala nola Iruñea, Iratiko Oihana edo Urbasa-Andia Parke Naturala.
Erriberriko Paradorea berriz irekitzeak ez du soilik Nafarroako ostatu historiko berezienetako bat biziarazten. Gaur egun aurkitzen zaila den sentsazio bat ere berreskuratzen du: mendeetako historia duen leku batean lo egitea, begirada garaikideari uko egin gabe. Erdi Aroko gazteluak ateak ireki ditu berriro, fantasia oraindik benetakoa dela erakusteko.
